Joris en de draak

Af en toe is het eens tijd om eens te kijken hoe de sector waarin je werkt ervoor staat en wat de toekomst is en/of zal brengen. Voor mij is dit de financiële sector. Dus dit Pinksterweekend heb ik eens het boek gelezen van Joris Luyendijk, journalist en antroposoof over de financiële sector.

Het kan niet waar zijn. Ik heb de tegenlichtrapportage van de VPRO bekeken en de uitzending van vorige week van "Buitenhof".

Er zijn misschien leukere dingen om je weekend door te brengen, maar dit was zeer interessant om dat tegen je eigen visie en ervaring aan te houden.​

Joris heb ik voorgesteld, de "draak" stel ik voor als de financiële sector en de bankenwereld.

Een andere analogie, is de gelijknamige achtbaan in de Efteling.

De vraag is of de draak nog vuur kan spuwen, nadat zij dat heeft gedaan in 2008 na de val van Lehman Brothers en om in termen van Joris te spreken, de hele wereld bijna de afgrond in te hebben geduwd. Joris denkt van wel. De zogenaamde "black swans" liggen nog altijd op de loer.

Onno Ruding kwam in Buitenhof met zijn weliswaar respectable, ingetogen manier van spreken in mijn ogen niet verder dan te benadrukken en tegen te werpen dat de bonuscultuur deels aan banden is gelegd en dat het toezicht is verscherpt.

Onno Ruding en Joris Luyendijk konden ook niet genoeg benadrukken dat zij daar "gratis" hadden gezeten, wat natuurlijk niet waar is voor Joris zelf, want de "quote" citerend, hij verdient nu meer dan de bankiers in hun grijze krijtjes pakken, zeker met deze publiciteit.

Volgens Joris was Onno eigenlijk de eerste echte bankier die hij sprak, de rest van de bankiers waren onbenaderbaar en verschuilden zich achter PR-afdelingen. Maar Joris zelf schijnt ook moeilijk  benaderbaar te zijn (een quote uit hetzelfde blad, de Quote), terwijl de hele financiële sector gewoon met naam en toenaam, bijvoorbeeld op LinkedIn, is te vinden.

Om terug te komen op de vraag, vanuit mijn zeer bescheiden positie in deze wereld, ja het toezicht is versterkt, risicomanagement is veel sterker geworden en neemt een belangrijkere plaats in.

Er worden 'chief risk officers' in de raad van bestuur aangesteld. Een 'chief risk officer' houdt zich primair bezig met het inschatten van bedrijfsrisico's. Zelfs bijvoorbeeld de actuariële opleiding probeert actuarissen om te turnen tot moderne risicomanagers. Om maar niet te spreken van de groei in 'compliance' en 'governance' afdelingen.

Je moet jezelf ook de vraag stellen of dat niet ten koste gaat van de nodige creativiteit en vernieuwing in de sector. De Nederlandsche Bank (DNB) en Autoriteit Financiële Markten (AFM) zijn flink gegroeid en proberen de rol van de vuurspuwende draak in de sector, natuurlijk onder de nodige maatschappelijke druk, enigszins over te nemen.

Tegelijkertijd stimuleren ze kleinere pensioenfondsen, verzekeraars en banken te fuseren en ook de Solvency 2 en Basel 2 regels hebben daar hun invloed op.

Ligt daar dan niet het gevaar? Hoe groter de onderneming, hoe groter de complexiteit, hoe groter de kans dat er fouten worden gemaakt. Dat is ook het punt wat Joris Luyendijk maakte in het boek en in de desbetreffende Buitenhof uitzending. Tegelijkertijd zie ik vanuit mijn ervaring dat "eenvoud",  "transparantie",  thema's  zijn die bij in ieder geval veel verzekeraars hoop op de "to-do-list" van de komende jaren staat.

Maar dan stel ik de vraag: moeten wij niet gewoon terug naar goede dienstverlening? En als ik de vraag stel, dan moet ik hem ook beantwoorden. En dat kan met een simpel JA!

Met vriendelijke groet,

Wilbert Boon

Een gedachte over “

  1. Jan

    Als er geld is komen de handelaren. Als er veel geld is komen de rovers.

    Persoonlijk denk ik dat in de periode voor de crisis alles was gericht op de winst van de financiële sector en dat die sector in alle geledingen van de maatschappij stromannen had geplaatst om dat te realiseren. Hoe kan ik dan verklaren dat de politiek consequent wegkeek van signalen over zelfverrijking en marchanderen en berichten over onrechtmatigheden bagatelliseerde?
    Tijdens en na de crisis was het crisismanagement in de financiële sector. Ik werkte toen bij Equens en wij wisten dat direct na het klappen van de economie in september 2008 nog dezelfde week de banken in paniek bij elkaar kropen voor overleg. Ondanks dat de banken elkaar toen het licht in de ogen niet gunden en de Rabobank alle leningen bij de ING opeiste zodat de ING met gemeenschapsgeld overeind moest worden gehouden. Met belastinggeld werd de sector in leven gehouden die ondertussen wel riep dat ze van controle niets moeten hebben. Want liberalisme hé? Geen overheidsbemoeienis graag (maar wel het geld ajb). Als die overheidssteun werd in een paar jaar pijlsnel afgelost (dat wel), waarna er alweer over extra bonussen werd geroezemoesd. Dat werd onder druk bij ABN AMRO nog tegengehouden, maar de ING drukte dat gewoon door…
    Er moesten reserves en financiële buffers worden aangelegd. Wie ging dat betalen? Niet de banken natuurlijk, want die kosten werden gewoon omgeslagen over de klanten. Ondertussen werden rentes aan klanten verlaagd, werden debetrentes verhoogd, en de Libor gemanipuleerd. En natuurlijk beursgang hé? Beurs, beurs, beurs… alsof de wereld niet is veranderd is het Business as usual dus, ondanks dat deze uitvreetmentaliteit de wereld in de grootste financiële crisis heeft gestort.

    Ach ja, de beurs…. hoe zat het ook alweer met de koerswinst? Is die nog steeds fiscaal onbelast? Geen wonder dat de beurs populair is dan. De waarde van aandelen valt wel in box 3, maar als je aandelen verkoopt is de winst gewoon onbelast en met een beetje tactisch verkopen valt er dus niks of bijna niks in box 3. Dus mijn idee: winst gewoon belasten zodat de beurs minder aantrekkelijk is.

    Als er geld is komen de handelaren. Als er veel geld is komen de rovers.
    ik denk dat wij als gemeenschap die rovers moeten aanpakken.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *