Mark brengt een groot deel van het jaar door op een afgelegen boerderij in Zuid-Frankrijk. Niet omdat hij Nederland zat is, zegt hij, en ook niet omdat hij van zijn pensioen één lange vakantie wilde maken. Hij wilde vooral minder haast.
Een deel van het jaar is hij gewoon in Nederland. Voor familie, vrienden, afspraken en alles wat daar nog bij zijn leven hoort. Maar zodra hij weer op de boerderij is, verandert zijn ritme bijna vanzelf.
De dag hoeft niet vol
’s Ochtends kijkt Mark niet eerst in een agenda. Vaak trekt hij zijn wandelschoenen aan en loopt hij vanaf het erf de omgeving in. Soms een kort rondje, soms is hij uren weg.
Een vaste route heeft hij niet altijd nodig. Hij kent de paden inmiddels, weet waar het landschap openbreekt en waar hij onderweg bijna nooit iemand tegenkomt.
“Vroeger vond ik een lege dag al snel zonde,” zegt hij. “Nu vind ik het eerder prettig als er niets in staat.”
Dat betekent niet dat hij de hele dag niets doet. Er is altijd wel iets aan het huis of op het terrein. Hij leest, mediteert regelmatig en rijdt af en toe naar het dorp voor boodschappen.
En rond de lunch staat er soms een glas wijn op tafel. Niet als onderdeel van een groot Frans levenskunstprogramma. Het staat er gewoon.
Geen vakantiehuis
Juist doordat Mark er langere periodes verblijft, verdwijnt volgens hem al snel het vakantiegevoel.
Er moeten boodschappen worden gedaan. Er gaat iets stuk. Het regent ook in Zuid-Frankrijk. En na een paar stille dagen kan stilte ineens gewoon stilte zijn.
Toch is dat precies wat hem aantrekt.
Ik heb lang genoeg het gevoel gehad dat iedere dag ergens voor moest dienen.
Mark
In Nederland is zijn leven voller. Hij ziet meer mensen en plant meer vooruit. Hij vindt het prettig om daar terug te zijn. Maar na verloop van tijd begint hij ook weer naar Frankrijk te verlangen.
Niet per se naar de zon. Vooral naar de ruimte in zijn dag.
Kleiner is niet hetzelfde als minder
Mark heeft na zijn pensioen niet gezocht naar nieuwe projecten om de vrijgekomen tijd onmiddellijk weer te vullen. Hij heeft juist geprobeerd een deel ervan leeg te laten.
Voor hem werkt dat. Voor iemand anders zou dezelfde boerderij na drie weken misschien vooral heel ver van alles vandaan voelen.
Lees ook: Meer wandelen na je pensioen: hoe maak je er vanzelf een gewoonte van?
Bekijk een ander perspectief
‘Stilzitten ben ik na een dag beu’
Waar Mark bewust minder in zijn dagen stopt, rijdt Sjaak juist nog een paar diensten per week op de bus.
En jij? Zou jij na je pensioen juist meer ruimte in je dagen willen, of zou je al snel weer iets zoeken om ze mee te vullen? Deel jouw perspectief hieronder in een reactie.
Dit verhaal gebruikt een samengesteld personage om een herkenbaar perspectief op pensionering te laten zien.